Po roku 1989 nowe ruchy społeczne nie odgrywały wielkiej roli w polskiej polityce. Walczyły wówczas o prawo do odmowy służby w wojsku jak Stowarzyszenie OBJECTOR (broniąc m.in. uwięzionego za to Romana Gałuszki) oraz o rezygnację z budowy zapory w Czorsztynie i odcinka autostrady A4 przez Górę Św. Anny. Część ruchu feministycznego walczyła o referendum w sprawie planowanego zakazu aborcji. Klęska w tych sprawach osłabiła na wiele lat ruchy społeczne.
Nowe ruchy społeczne zaczęły odżywać w Polsce po roku 2000. Znakiem tego była pierwsza Manifa (2000), konflikt o marsze równości w Warszawie, Krakowie i Poznaniu (2004-2005), który zmobilizował wiele osób do poparcia postulatów tych ruchówCBOS, „Prawo do publicznych demonstracji gejów i lesbijek”, komunikat z badań BS/193/2005, Warszawa, grudzień 2005 www.cbos.pl. oraz konflikt dotyczący budowy obwodnicy Augustowa, która miała przechodzić przez dolinę Rospudy (2007).
Przypisy
Bibliografia Claus Offe, „Nowe ruchy społeczne: przekraczanie granic polityki instytucjonalnej”, w: Jerzy Szczupaczyński (oprac.), Władza i społeczeństwo: Antologia tekstów z socjologii polityki, Warszawa 1995 Immanuel Wallerstein i Sharon Zukin, 1968 – rewolucja w systemie światowym, przeł. Adam Ostolski, „Krytyka Polityczna” nr 6/2004 Anthony Giddens, Nowoczesność i tożsamość, przeł. Alina Szulżycka, Warszawa 2001
Kategoria:Ruchy społeczne Kategoria:Socjologia polityki