zrehabilitowano go w 1977. Po rehabilitacji opublikował m.in. Zaxiang Lu.
Od początku lat 90. Ba Jin cierpiał na chorobę Parkinsona. Nie występował publicznie (przebywał w szpitalu od połowy lat 90.), pozostawał jednak formalnie członkiem władz państwowych do końca życia jako wiceprzewodniczący Komitetu Krajowego Ludowo-Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin. Po raz pierwszy został powołany na to stanowisko w 1983, ponownie w 1988, 1993, 1998 i 2003. W listopadzie 2004 ukończył 100 lat.
Teoretycy literatury dopatrują się w jego twórczości wpływu powieściopisarstwa XIX-wiecznej Europy, m.in. Zoli, Turgieniewa i Czechowa.
Na język polski została przetłumaczona tylko jedna jego książka – Gdy bogowie odchodzą (Warszawa, PIW 1961).
Został odznaczony m.in. Legią Honorową i Orderem Przyjaźni Narodów.
Esperanto Po powrocie ze studiów w Paryżu do Szanghaju w Ba Jin mieszkał w siedzibie Szanghajskiego Związku Esperantystów, w którym wkrótce zaczął redagowanie jego czasopisma La Verda Lumo (Zielone Światło).