Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych (ZKCh) – istniejąca w Polsce w latach 1928–1953 wspólnota ewangelikalna będąca częścią ruchu Kościołów Chrystusowych. Należące do niej zbory w latach 1953–1988 były częścią Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL, a następnie w 1988 utworzono z nich odrębny związek wyznaniowy występujący początkowo pod nazwą Kościół Zborów Chrystusowych. Obecna jego nazwa brzmi: Kościół Chrystusowy w Rzeczypospolitej Polskiej. Część zborów ZKCh, która nie weszła w skład Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego utworzyła Kościół Chrystusowy w Polsce, zarejestrowany w 1982 roku.
Okres II Rzeczypospolitej Prekursorem Kościołów Chrystusowych w Polsce był Konstanty Jaroszewicz, który pod koniec 1921 roku powrócił do Polski jako ordynowany kaznodzieja. W maju 1923 roku miał miejsce pierwszy chrzest kilkunastu wiernych. Jesienią 1924 roku małżeństwo Jaroszewiczów przeprowadziło się do Kobrynia, gdzie na zakupionej posesji z dużym domem rok później wybudowano dom modlitwy. Tam też powstało centrum misyjne KCh. Zbory Kościołów Chrystusowych tworzono na kresach wschodnich II Rzeczypospolitej z ludności pochodzenia prawosławnego. Najwięcej zborów powstało w województwie wołyńskim i poleskim. Pierwsze zbory Kościoła Chrystusowego zaczęto rejestrować od roku 1926.