Ludwik Szenderowski junior.
W czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Generalnego Gubernatorstwa ewangeliczni chrześcijanie wchodzili w skład Związku Nieniemieckich Ewangelicko-Wolnokościelnych Zborów (baptystów).
Po II wojnie światowej większość zborów znalazła się za wschodnimi granicami Polski. Początkowo zbory ewangelicznych chrześcijan wchodziły w skład powstałego w 1945 r. Polskiego Kościoła Chrześcijan Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów, lecz szybko go opuściły wraz z innymi nie-baptystami. W 1947 m.in. z ich inicjatywy utworzono Zjednoczony Kościół Ewangeliczny (ZKE), do którego przyłączyły się cztery inne konfesje o charakterze ewangelikalnym (dwie z nich w roku 1953), tworząc największy w Polsce ewangelikalny Kościół protestancki. Czołowym działaczem Ugrupowania Ewangelicznych Chrześcijan w ZKE był Kazimierz Muranty.
W 1988 roku nastąpił rozpad ZKE, a wchodzące w jego skład środowiska konfesyjne utworzyły odrębne Kościoły. Z ugrupowania ewangelicznych chrześcijan powstał Kościół Ewangelicznych Chrześcijan w RP wpisany w 1988 roku do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych pod nr 27.