Przesłał jej regułę zakonną przeznaczoną dla kobiet, hymny na różne okresy liturgiczne oraz rozważania teologiczne o które prosiła.
W latach 30. XII wieku Wilhelm z Saint-Thierry znalazł błędy w dziełach Piotra Abelarda i wysłał w tej sprawie listy do Bernarda z Clairvaux oraz biskupa Gotfryda z Lèves. Doszło do co najmniej dwóch spotkań Bernarda z Piotrem, ale nie doprowadziły one do żadnego porozumienia. Opat Clairavux krytykował opata Saint-Gildas za arogancję i pychę, a także uważał za heretyka. Konflikt przybrał na sile, gdy Abelard zawarł w swoich traktatach zagadnienia dotyczące grzechu, które można było interpretować jako kontynuację myśli herezji pelagiańskiej. Jednym ze zwolenników Piotra był jego dawny uczeń, Arnold z Brescii, który nie cieszył się wówczas dobrą sławą. Około 1140 roku Bernard wysłał listy do Innocentego II i całej Kurii Rzymskiej, lecz pozostały one bez odpowiedzi. 2 czerwca 1140 roku odbyła się uroczystość wystawienia relikwii, w której brali udział arcybiskup Sens i król Ludwik VII. Miało tam dojść do debaty między Piotrem a Bernardem. Zwolennicy opata Clairvaux przedstawili dziewiętnaście tez (później zredukowane do czternastu), które ich zdaniem były sprzeczne z nauką Kościoła. Abelard odmówił wzięcia udziału w debacie, która przekształciła się w oskarżenie i odwołał się do Stolicy Piotrowej.