Jan Świętek pierwsze nauki pobierał w miejscu urodzenia. W 1872 r. zdał egzamin do niższego gimnazjum w Bochni, a ukończywszy je z bardzo dobrymi stopniami, przeniósł się do Krakowa. Tam kontynuował naukę w Gimnazjum Św. Anny, w którym zdał maturę. Nie mając środków na studia uniwersyteckie, przyjął posadę urzędnika kolejowego na prowincji (kolejno Tuchów, Ptaszkowa k. Nowego Sącza, Płaszów pod Krakowem), skąd został przeniesiony na stanowisko inspektora krakowskiej dyrekcji Kolei Państwowych. Osiadł w Krakowie na stałe, utrzymując się z urzędniczej pensji. W 1923 roku przeszedł na emeryturę.
Był żonaty z Anną Jach, miał trzy córki: Teofilę, Ludmiłę, Bogumiłę oraz syna Tadeusza.
Zmarł nagle 3 czerwca 1926 roku w Krakowie. Pochowany został na Cmentarzu Salwatorskim, w grobowcu rodzinnym, obok żony i córki Teofili.
Dzieło Od lat młodzieńczych zainteresowania Jana Świętka kierowały się ku kulturze ludowej i ludoznawstwu, pochłaniając cały jego czas wolny od pracy zawodowej. Prowadził badania terenowe w różnych miejscowościach dawnej Galicji, poczynając od rodzinnej wsi i jej okolic. Posługiwał się też metodą korespondencyjną, kierując m.in. do „światłych włościan” apele o nasyłanie materiałów ludoznawczych.