Dzieje rodu Henry de Swinton, wraz z bratem, proboszczem w Swinton, przysięgli wierność królowi Anglii Edwardowi I w 1296. Kolejne generacje Swintonów stanęły po stronie Szkocji, uczestnicząc w walce o niepodległość w szeregach wojsk Roberta Bruce'a. Sir John Swinton, prawwnuk Henry'ego był znamienitym dowódcą i urzędnikiem w służbie królów Roberta II i Roberta III. Dowodził w bitwie z Anglikami pod Otterburn w 1388, i poległ w 1402 w bitwie pod Humbleton Hill. W XVI w. znaczenie rodu rosło, m.in. dzięki małżeństwom z hrabiami Douglas, Mar i dynastią panującą. Sir John Swinton of Swinton uczestniczył na czele klanu w wojnie stuletniej, i poległ w 1424 w bitwie pod Verneuil. W 1567 sir John Swinton był jednym ze szkockich baronów, którzy sprzeciewili się małżeństwu królowej Marii z hrabią Bothwellem. W 1640 sir Alexander Swinton, 22.wódz klanu został szeryfem Berwickshire. Jego syn Alexander, został w 1688 członkiem Sądu Najwyższego Szkocji, i lordem Mersington. W czasie rewolucji Swintonowie byli rojalistami. John Swinton, pułkownik regimentu Berwickshire dostał się do niewoli wojsk parlamentu w bitwie pod Worcester, jego brat Robert poległ w czasie próby zdobycia sztandaru Cromvella. John Swinton później, w roku 1655 stanął po stronie Lorda Protektora jako członek Rady Państwa.