Nie stosuje przydechów, ani akcentów, ale stosuje dierezę (Ï, Ÿ). Nomina sacra pisane są skrótami, skróty są typowe dla starożytnych rękopisów.
Tekst podzielony został według κεφαλαια (rozdziały) oraz według mniejszych jednostek – Sekcji Ammoniusza. Numery κεφαλαια znajdują się na marginesie tekstu, a τιτλοι (tytuły rozdziałów) w górnym marginesie. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały tablice κεφαλαια (spis treści). Numery Sekcji Ammoniusza umieszczone są na marginesie. Oryginalny rękopis nie posiadał odniesień do Kanonów Euzebiusza (pisane pod numerami Sekcji Ammoniusza), dodane one zostały przez późniejszą rękę.
Codex Beratinus razem z kodeksami Purpurowym Petropolitańskim, Kodeksem z Synopy i Kodeksem z Rossano tworzy tzw. grupę purpurowych kodeksów uncjalnych.
Tekst Kodeks zasadniczo biorąc przekazuje tekst bizantyński, ale zawiera charakterystyczny dla tekstu zachodniego dodatek w Mt 20,28, cytowany przez Kodeks Bezy. Według B. H. Streetera rękopis jest trzeciorzędnym świadkiem tekstu cezarejskiego wraz z Purpurowym Kodeksem Petropolitańskim, Kodeksem z Synopy i Kodeksem z RossanoB. H. Streeter, The Four Gospels. A Study of Origins, Treating of the Manuscript Tradition, Sources, Authorship, & Dates, MacMillan and Co Limited, Oxford 1924..