W 1931 r. Kumaniecki powrócił do samorządu krakowskiego. Po rozwiązaniu przez wojewodę Małopolski rady i powierzeniu jej obowiązków prezydentowi miasta i tzw. radzie przybocznej objął w niej kierownictwo sekcji prawniczej. Z jego inicjatywy została ona zastąpiona Tymczasową Radą Miejską z uprawnieniami rady z wyboru. W grudniu 1933 r. po wejściu w życie nowej ustawy samorządowej został wybrany do Rady Miasta z listy sanacyjnego Bezpartyjnego Bloku Pracy Gospodarczej. Przewodniczył Komisji Finansowo-Budżetowej i Miejskiej Komisji Teatralnej. Wchodził w skład Komisji Regulaminowo-Prawniczej i Statystycznej. Kreował politykę samorządową. Po rezygnacji prezydenta Władysława Beliny-Prażmowskiego zgłosił kandydaturę jego następcy, Michała Kaplickiego. Miał bardzo pragmatyczny stosunek do swojej działalności w samorządzie krakowskim. Wskazywał na konieczność realizacji konkretnych celów służących poprawie komfortu życia mieszkańców, odżegnując się od sporów ideowych. W tym czasie nie należał do żadnej partii politycznej. Nadal był związany ze środowiskiem konserwatystów krakowskich skupionym wokół „Czasu”. Brał udział w tzw. obiadach, które były spotkaniami relacjonowanymi na łamach tego dziennika, na których ludzie związani z tym środowiskiem dyskutowali o różnych problemach.