Mimo niechęci do okupanta, potrafił docenić jego wyższość techniczną (jeden z najbardziej entuzjastycznych opisów odnosi się do nieznanej dotychczas w Egipcie taczki), nawiązał też bliską przyjaźń z szefem kairskich warsztatów rzemieślniczych, inżynierem Nicolasem Conté.
Początkowa niechęć do Francuzów z czasem zmieniła się, zwłaszcza po ich wyjeździe w 1801, w sympatię i podziw. Kronikarz krytykował kontrastujące z europejskim zachowaniem postępowanie Turków. Również po przejęciu władzy przez Muhammada Alego Al-Dżabarti pozostał w opozycji wobec władzy - w licznych dziełach i mowach krytykował poczynania paszy, szczególnie jego politykę zmierzającą do ograniczenia wpływów szejchów na władzę w kraju (m.in. poprzez konfiskatę majątków). W końcu cierpliwość władcy uległa wyczerpaniu. Rozkazał on zamordować niewygodnego kronikarza. Jego zwłoki zostały przywiązane do nóg osła i przeciągnięte po kairskich ulicach.
Przypisy
Bibliografia J. Bielawski, K. Skarżyńska-Bocheńska, J. Jasińska, Nowa i współczesna literatura arabska 19 i 20 w. Literatura arabskiego Wschodu, Warszawa 1978, s. 110. Bret P., Egipt w czasach Napoleona, Poznań 2002. Stępniewska-Holzer B., Muhammad Ali. Narodziny nowoczesnego państwa egipskiego, Wrocław 1978.
Kategoria:Egipscy historycy Kategoria:Egipscy pisarze Kategoria:Kronikarze Kategoria:Urodzeni w 1753 Kategoria:Zmarli w 1825