W 1903 r. opublikował monografię o zapożyczeniach czuwaskich w językach permskich. Jest to dzisiaj bodaj najbardziej znana jego praca, nadal wykorzystywana i cytowana.
W październiku 1905 r. wyruszył z żoną na prawie roczną wyprawę do Czeremisów (Maryjczyków). Zebrane wówczas teksty z pięciu dialektów czeremiskich wydał jednak dopiero w 1931 r. Po powrocie do Helsinek w sierpniu 1906 r. nie zatrzymał się w mieście na długo. Już jesienią tegoż roku pojechał do Mołdawii badać używany tam węgierski dialekt csángó. W ciągu czterech miesięcy zebrał pokaźną ilość poezji ludowej, zapisał ok. 6 tys. wyrazów do planowanego słownika i sporządził opis gramatyki tego dialektu. Materiałów tych jednak nie zdążył już sam opublikować. Wydano je pośmiertnie dopiero w 1936 r. Był redaktorem naczelnym Tietosanakirja (1921), fińskiego odpowiednika encyklopedii Nordisk familjebok.
W 1920 r. został mianowany profesorem zwyczajnym językoznawstwa ugrofińskiego.