W roku 1519 jako Karol V, został wybrany królem niemieckim, a dynastia Habsburgów stała się europejską potęgą. Stało się to powodem długich i kosztownych wojen z największym konkurentem Habsburgów: Francją. Karol powrócił też do swoich hiszpańskich planów, podnosząc znacznie podatki w kraju dotkniętym suszą oraz nieurodzajem, co jeszcze bardziej przyczyniło się do ubożenia ludności. W roku 1519 Karol przebywał za granicą, troszcząc się o sprawy cesarstwa, wysyłając do Hiszpanii namiestnika Adriana z Utrechtu, późniejszego papieża Hadriana VI. Hiszpanie wykorzystali tę sytuację do wywołania powstania.
Przebieg powstania Rebelia rozpoczęła się 16 kwietnia 1520 r. w mieście Toledo. Adrian wraz z kilkoma przedstawicielami władzy Karola zostali wypędzeni, a powstańcy zamierzali stworzyć nowy rząd. Matka Karola tymczasem znajdowała się w zamku w Tordesillas, gdzie była więźniem syna, pomimo swojej choroby, która nie pozwalała jej na zajmowanie się polityką.
Stojący na czele powstania Juan de Padilla oraz Pedro Lasso wezwali innych przywódców do przyłączenia się do rebelii. W miejscowości Avila powołana została Santa Junta de las Comunidades, która stanowiła zalążek nowego rządu hiszpańskiego.