Richard Norris Williams II (ur. 29 stycznia 1891 w Genewie, zm. 2 czerwca 1968 w Bryn Mawr) – amerykański tenisista.
Urodził się w Szwajcarii, ale jego rodzice byli Amerykanami. Opuścił Europę w 1912 roku na pokładzie Titanica i przeżył katastrofę (zginął jego ojciec), odmawiając lekarzom zgody na amputację odmrożonej nogi. Po kilku miesiącach dotarł do ćwierćfinału mistrzostw USA (US Open), ulegając Maurice'owi McLoughlinowi. W tym samym turnieju wygrał grę mieszaną, w parze z Mary Kendall Browne.
Podjął studia na Harvardzie i sięgnął po mistrzostwo międzyuczelniane USA w 1913 i 1915 roku w singlu oraz w 1914 i 1915 roku w deblu.
W 1914 roku odniósł triumf w mistrzostwach USA, pokonując w finale McLoughlina. Zwycięstwo w zawodach odniósł ponownie w 1916 roku, tym razem wygrywając w finale z Billem Johnstonem.
Wiele sukcesów Williams odniósł także w grze podwójnej. W 1920 roku został, razem z Chuckiem Garlandem, pierwszym mistrzem Wimbledonu w grze podwójnej reprezentującym Stany Zjednoczone. W 1925 i 1926 roku Williams był najlepszy wspólnie z Vincentem Richardsem w zmaganiach deblowych o mistrzostwo USA.