Mary Astor, właśc. Lucile Vasconcellos Langhanke (ur. 3 maja 1906 w Quincy, zm. 25 września 1987 w Los Angeles) – amerykańska aktorka sceniczna, filmowa i telewizyjna. Laureatka Oscara za drugoplanową rolę w filmie Wielkie kłamstwo.
Życiorys Jako 14-latka zwyciężyła w konkursie piękności i wkrótce podpisała kontrakt w Hollywood. Debiutowała niewielką rolą w filmie ScarecrowBiogram aktorki (1920), w kilku kolejnych latach także grała mało znaczące role. Sławę zyskała filmem Beau Brummel (1924), na którego planie nawiązała romans ze swoim ekranowym partnerem Johnem Barrymorem. Odmówiła aktorowi występów w roli Ofelii w spektaklu Hamlet, który miał być wystawiany w Nowym Jorku i Londynie, ponieważ wolała kontynuować karierę w Hollywood.
Jej kariera rozwijała się nadal po nadejściu ery filmu dźwiękowego. Wystąpiła m.in. w produkcjach: Kaprys platynowej blondynki, Man of Iron, Więzień królewski czy Sokół maltański. W 1944 odebrała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie Wielkie kłamstwo.
Od połowy lat 40. jej popularność malała, przeżywała także problemy osobiste – alkoholizm, rozwody, śmierć pierwszego męża, chorobę serca i próbę samobójczą. Zagrała łącznie w 123 filmach, jej ostatnim był Nie płacz, Charlotto (1964). Po tym filmie przeszła na emeryturę.