W 1984 przystąpił do nowo powstałej Nowej Partii Narodowej (NPP), z ramienia której uzyskał w tym samym roku mandat deputowanego do Izby Reprezentantów. W grudniu 1984 objął stanowisko wiceministra spraw prawnych. W 1987 wystąpił z NPP, zostając jednym z założycieli Narodowego Kongresu Demokratycznego (NDC). W wyborach parlamentarnych w 1990 nie uzyskał mandatu, jednak jego partia zdobyła najwięcej miejsc w parlamencie i utworzyła rząd. W gabinecie premiera Nicholasa Brathwaite objął wówczas funkcję wiceministra pracy, a następnie ministra turystyki.
W 1995 został wybrany nowym przewodniczącym NDC, zastępując na tym stanowisku byłego premiera Brathwaite. W wyborach parlamentarnych z 27 listopada 2003 zdobył mandat deputowanego, jednakże Narodowy Kongres Demokratyczny przegrał wybory jednym mandatem (7 do 8) z Nową Partią Narodową i pozostał w opozycji.
W kolejnych wyborach parlamentarnych z 8 lipca 2008 Narodowy Kongres Demokratyczny odniósł pierwsze od 13 lat zwycięstwo nad Nową Partią Narodową, zdobywając 11 mandatów w 15-osobowej Izbie Reprezentantów.