W swoim dziele Polityka, Arystoteles ujął politeję jako formę ustroju. Sklasyfikował formy rządu, rozważając ilu obywateli miało głos w stanowieniu praw, oraz czy brali oni pod uwagę dobro ogółu obywateli, czy jedynie własne. Uznał politeję, wraz z monarchią i arystokracją, za jedną z trzech podstawowych form ustrojowych. Monarchia to rząd sprawowany przez jedną osobę, arystokracja to rząd przez niewielką liczbę ludzi, a politeja to rząd przez obywateli dla dobra ogółu. Rozpoznał ustroje mieszane, jak Kartaginy bądź Sparty, a ustrój który łączy oligarchię i demokrację określił jako wadliwy.
Politeja w źródłach polskich Antoszewski i Herbut opisują politeję jako ustrój polityczny łączący oligarchię i demokrację, o szerokiej klasie średniej i nacechowaniu umiarkowanym, gdzie liczność stanu średniego ma zabezpieczać przed wewnętrznymi walkami i rozłamami, gwarantując stabilność społeczną i trwałość państwa. Kolejnym odniesieniem bywa wizja państwa doskonałego, rządzonego ideą dobra i sprawiedliwości, jako niemożliwa do zrealizowania.
Linki zewnętrzne