Mianowany generał majorem (20 XI 1762 r.), a następnie generał-lejtnantem wojsk koronnychHenryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 268. od 1773, od 1761 r. komendant (czyli faktyczny dowódca) 8. Regimentu Pieszego Buławy Polnej Koronnej, stacjonującego w Kamieńcu Podolskim (stacjonowało tam od 1751/2 r. 7 kompanii tegoż regimentu poza komenderówkami i leibkompanią, która stała w Podhorcach. Tę ostatnią sprowadzono do Kamieńca Podolskiego w lipcu 1764 r.).
W czerwcu 1763 został nieformalnym zastępcom Komendanta Fortec Pogranicznych Rzeczypospolitej: Kamieńca Podolskiego, Okopów Świętej Trójcy i Białej Cerkwi- Joachima Potockiego, a po jego śmierci bezpośrednim następcą na co otrzymał rozkaz hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego z dnia 12 III 1764 r. Kuczyński tytułował się wówczas Generałem Majorem Fortec Pogranicznych, Podolskich y Ukraińskich Generalnym Kommendantem Pułkownikiem Regimentu Pieszego Buławy Polney Koronney.
Podczas bezkrólewia po śmierci Augusta III Sasa w 1764 roku komendant Kuczyński obronił Kamieniec Podolski przed wojskami rosyjskimi pod dowództwem Michała Daszkowa, które od 28 do 30 lipca bombardowały miasto.