W 1956 wywalczył pierwszy w karierze tytuł mistrza Polski w biegu na 800 m. W 1957 oficjalnie zadebiutował w kadrze polskich lekkoatletów w trójmeczu Polska – Belgia – NRD w Krakowie. W 1958 zdobył tytuł halowego mistrza USA w biegu na 1000 jardów, a kilka tygodni później podczas pamiętnego meczu lekkoatletycznego Polska – USA w Warszawie pokonał biegaczy amerykańskich. W styczniu 1959 ponownie został mistrzem Stanów Zjednoczonych. Wygrał również bieg na 1 milę podczas największego europejskiego mityngu lekkoatletycznego „Weltklasse” w Zurichu.

W 1958 roku pobił trzy rekordy Polski: na 1000 m (czas: 2:18,8), 1500 m (3:42,0) oraz 1 milę (3:59,4 min). W 1960 podczas XVII Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie wągrowczanin startował na dwóch dystansach – 800 m i 1500 m, gdzie zapisał się w olimpijskich statystykach jako uczestnik biegów eliminacyjnych. Od 1961 roku rozpoczął karierę trenera lekkoatletów „Warty” Poznań, a następnie „Olimpii” Poznań. W tym samym czasie rozpoczął współpracę z kadrą narodową jako trener Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, a jego podopieczny Bronisław Malinowski zdobył w biegu na 3000 m z przeszkodami srebrny i złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 i Moskwie w 1980.