Zwrot ten spotkał się z życzliwą reakcją Niemiec, jako że przesunięcie wektora ekspansji austriackiej na południe odciągało dwór Habsburgów od prób powrotu do polityki niemieckiej. Dodatkowo kanclerz Rzeszy, książę Otto von Bismarck, dostrzegał możliwość zajęcia pozycji mediatora pomiędzy Rosją a Austro-Węgrami. Obawiał się także porozumienia Rosji z pokonaną w wojnie francusko-pruskiej (1870-1871) Francją, w związku z czym już w 1871 podjął zabiegi dyplomatyczne mające dokonać zbliżenia między Berlinem a Petersburgiem. Zawarcie sojuszu francusko-rosyjskiego skutkowałoby tym, że Niemcy zostałyby w dużej części otoczone. Kanclerz Bismarck robił wszystko, aby politycznie izolować FrancjęJ. H. J. Andriessen I wojna światowa w fotografiach, wyd. 2011, s. 28–31.. Austro-Węgry i Rosja wprawdzie rywalizowały ze sobą na Bałkanach, ale zbliżał je wspólny antagonizm względem Imperium Osmańskiego. Rosja chciała uzyskać swobodny dostęp do Morza Śródziemnego i jego szlaków handlowych (otwarcie korytarza przez Dardanele i Bosfor, kontrolowane przez Turcję) oraz pełnej władzy nad Morzem Czarnym (wojny rosyjsko-tureckie)For The History Channel. Film dokumentalny: I wojna światowa Śmierć chwały, 1997.J. H. J. Andriessen I wojna światowa w fotografiach, wyd. pol. 2011, s.