Jadwiga Borzęcka (ur. 1 lutego 1863 w majątku Obrębszczyzna, zm. 27 września 1906 w Kętach) – polska zakonnica, współzałożycielka Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pańskiego, córka Matki Celiny Borzęckiej oraz czcigodna służebnica Boża.
Życiorys Jadwiga urodziła się w majątku koło Grodna jako czwarte (i ostatnie) dziecko Józefa Borzęckiego i Celiny z Chludzińskich. Przez bliskich zwana była „Jadwinią”. Kilka tygodni po narodzeniu w związku z ukrywaniem powstańców styczniowych w jej domu została wraz z matką na krótko zamknięta w carskim więzieniu w Grodnie. Po wyjściu z więzienia jej życie toczyło się normalnym rytmem, rodziny nie dotykały żadne nieszczęścia poza coraz skromniejszym dochodem. Jednak w 1869 ojciec Jadwigi na skutek wylewu został sparaliżowany od pasa w dół. Rodzina została zmuszona do leczenia Józefa Borzęckiego w Wiedniu. Wiąże się z tym pewna przygoda Jadwigi: na jednym z przystanków rodzina Borzęckich za późno wróciła z postoju na pociąg. W wagonie zostali jedynie sparaliżowany Józef i pozostawiona Jadwiga. Do powrotu reszty rodziny małoletnia córka zajmowała się chorym ojcem. Leczenie nie przyniosło efektów, 13 lutego 1874 Józef Borzęcki umarł w Obrembszczyźnie w wieku 53 lat.