Béla Hajts zmarł niespodziewanie na atak serca w rodzinnej Spiskiej Nowej Wsi. Pochowany został na tamtejszym cmentarzu (skromny nagrobek nawiązuje w kształcie do kapitelu jońskiej kolumny). Po śmierci Hajtsa nazwano jego imieniem wspomniany szlak turystyczny, biegnący wzdłuż Pasma Brzeżnego (słow. „Hajtsov chodník”), a na skalnej ścianie Ihríka w kotlinie Letanowskiego Młyna umieszczona została 11 września 1927 r. upamiętniająca go tablica. Autorem portretu Hajtsa na tej tablicy był muzealnik i plastyk Elemér Köszeghy-Winkler (1882–1954). Pomimo że zdecydowaną większość życia Hajts przeżył jako poddany korony węgierskiej, działał w organizacjach turystycznych węgierskich i spiskoniemieckich, a publikował głównie po węgiersku i niemiecku, ze względu na jednoznaczny związek całej życiowej aktywności z terenami dzisiejszej Słowacji uznawany jest za Słowaka.
Trwałą pamiątką po Béli Hajtsie jest wprowadzona przez niego nazwa „Słowacki Raj” dla oznaczenia najpiękniejszej części Krasu Spisko-Gemerskiego (Gór Straceńskich), znana dziś wśród turystów górskich w całej Europie. W druku nowa nazwa pojawiła się po raz pierwszy w pierwszym roczniku „Krásy Slovenska” (nr 2-3 z r. 1921), w artykule, którego autorem był Gustáv Nedobrý.
Przypisy
Bibliografia