W 1967 zwyciężył z drużyną na 4000 m na dochodzenie w zawodach Ogólnopolskiej Spartakiady.
Reprezentował Polskę na mistrzostwach świata i Igrzyskach Olimpijskich. Na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku (1968) zajął 5–8 m. w wyścigu na 4000 m na dochodzenie drużynowo. Na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976) był rezerwowym polskiej kadry szosowej, lecz przed niedoszłym startem doznał kontuzji. W 1968 zajął 8. miejsce na torowych mistrzostwach świata w wyścigu na 4000 m na dochodzenie indywidualnie. Czterokrotnie wystąpił w indywidualnym wyścigu szosowym na mistrzostwach świata (1970 – 46 m., 1973 – 5 m. w wyścigu, który wygrał Ryszard Szurkowski przed Stanisławem Szozdą, 1974 – 19 m., 1975 – zdyskwalifikowany) i trzykrotnie w szosowym wyścigu drużynowym MŚ (1969 – 4 m., 1970 – 6 m., 1974 – 7 m.).
Trzykrotnie startował w Wyścigu Pokoju (1970 – 9 m. i wygrany etap, 1971 – 21 m., 1976 – 34 m.). W 1970 wygrał Wyścig dookoła Szkocji, a w 1974 był trzeci w klasyfikacji końcowej Tour de Pologne, ponadto wygrał po jednym z etapów Tour de Pologne w 1967, 1972 i 1976.
W 1969, 1970 i 1973 był zwycięzcą plebiscytu "Kuriera Szczecińskiego" na najlepszego sportowca regionu. Po zakończeniu kariery pracował jako trener w Arkonii (1977-1990).