Następnie brał udział w bitwie pod Wolą Cyrusową oraz w bitwie pod Mińskiem Mazowieckim. 16 września 1939 roku został przydzielony wraz ze swoim plutonem do oddziału kawalerii mjr. J. Juniewicza, który składał się z kilkunastu plutonów kawalerii różnych jednostek. Zadaniem tego oddziału było patrolowanie brzegu Wisły pomiędzy Młocinami a Modlinem. Następnie wraz ze swoim plutonem brał udział w obronie Palmir. 22 września podczas przebijania się do Warszawy w bitwie pod Łomiankami został wzięty do niewoli niemieckiej (ranny), z której w uciekł.
Następnie czynnie działał w ramach ZWZ oraz AK, wspólnie z braćmi, dzięki przedwojennemu wyszkoleniu wojskowemu, szkolił przyszłych podchorążych w Warszawie. Podczas jednej z łapanek w październiku 1943 roku na ulicy Pięknej został pojmany i rozstrzelany. Według relacji rodziny, wychodził ze swojego mieszkania przy ulicy Mokotowskiej na zaręczyny swojego brata por. Kazimierza, na tę okazję założył „oficerki” – to z pewnością spowodowało natychmiastowe rozstrzelanie. Na Powązkach znajduje się jego symboliczny grób.
Był drugim synem Kamila i Marii de Pourbaix, który oddał swe życie za Ojczyznę. Jego rodzeństwo, Kamil Kazimierz, Kazimierz, Franciszek, Ryszard Bolesław, Antoni, Zofia, a nawet najmłodszy Marian (ur.