Przedstawiciele „Frajland-Ligt” postulowali stworzenie kilku ośrodków autonomicznych, w których Żydzi mogliby zamieszkać. Uważali, że Żydzi mogą mieszkać w ówczesnej Palestynie, położonym na rosyjskim Dalekiej Wschodzie Birobidżanie oraz w Surinamie, który był wówczas kolonią Holandii i istniał pod nazwą Gujana Holenderska. Aktywiści „Frajland-Ligt” szczególną uwagę zwracali na możliwość emigracji niektórych Żydów do ówczesnej Gujany Holenderskiej. Wskazywali przy tym na kilka argumentów:
- sprzeciwem wobec asymilacji, która była popularna w niektórych państwach Europy,
- sporami między syjonistami a niektórymi Arabami i władzami w Londynie na temat przyszłości Palestyny, • niechęcią syjonistów do kultywowania kultury języka jidysz,
- zwolennicy „Frajland-Ligt” zauważali, że naród żydowski pozbawiony swojej pradawnej ojczyzny rozwijał się w krajach diaspory.
Postulując osiedlenie ok. 30 tys. Żydów na tereny Gujany Holenderskiej, przedstawiciele „Frajland-Ligt” wskazywali, że były to tereny słabo zaludnione. Planowali budowę gospodarki opartej na rolnictwie i przemyśle. Wskazywali na możliwość nadania Żydom lokalnego rządu, praw autonomicznych i czasowego zwolnienia z podatków.