Rumuńska Securitate od lat 70. próbowała kilkakrotnie dokonać zamachu na jej życie. W 1977 została ciężko pobita w pobliżu własnego domu przez nieznanych sprawców. Mimo ciężkich obrażeń, które ograniczyły jej zdolność poruszania się, nie zrezygnowała z wygłaszania opinii porównujących rządy rumuńskiego dyktatora do nazizmu. Po 1989 uczestniczyła (mimo pogarszającego się stanu zdrowia) w pracach Komisji, badającej okres dyktatury komunistycznej w Rumunii. Jej pojawienie się w Rumunii wywołało skrajne reakcje. Dla jednych była symbolem oporu przeciwko dyktaturze Ceaușescu, a dla innych, wywodzących się z partii postkomunistycznej i Partii Wielkiej Rumunii stała się wrogiem publicznym, przypominającym o „niechcianej przeszłości”. W latach 90. jej eseje publikowało wydawnictwo Humanitas. Zajmowała się także tłumaczeniem literatury rumuńskiej na język francuski.