Najszerszy pas północny, objęty ostatnim zlodowaceniem, posiada krajobraz młodoglacjalny (Pobrzeża i Pojezierza Wschodniobałtyckie), pas środkowy wyróżniają formy staroglacjalne (Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie), a w pasie południowym panują podmokłe równiny aluwialne (Polesie, Nizina Berezyńsko-Desniańska).
W związku z bezodpływowym typem deglacjacji, uwarunkowanym konfiguracją terenu, wody roztopowe lodowców nie wykształciły tutaj pradolin typowych dla sąsiedniej Niziny Środkowoeuropejskiej, lecz zastoiska, z których uformowały się potem rozległe bagna. Odmienna dla obydwu nizin jest geometria ciągów moren czołowych – wschodniobałtyckie zespoły moren naniesione ma mapę układają się w festony, podczas gdy te środkowoeuropejskie tworzą raczej prostsze, łukowate wygięcia. Wysokości bezwzględne terenu rzadko kiedy osiągają 200 m, choć lokalnie wzgórza morenowe przekraczają 300 m (kulminacja Wzgórz Szeskich na Pojezierzu Mazurskim z kotą 309 m, na Białorusi pod Mińskiem najwyższy punkt wznosi się ponad poziom 340 m).