Ten typ ikonograficzny znajduje dwukrotnie potwierdzenie w Ewangelii Jana. Pierwszy passus Ewangelii mówi, iż podczas Ostatniej Wieczerzy „jeden z uczniów Jego, ten którego Jezus miłował – spoczywał na Jego piersi” (J 13, 23). To Jan był tym, który złożył głowę na piersi Pana, a potem zapytał, który z apostołów miałby Go zdradzić. Drugi passus brzmi „Piotr obróciwszy się zobaczył idącego za sobą ucznia, którego miłował Jezus, a który to w czasie uczty spoczywał na Jego piersi i powiedział: «Panie, kto jest ten, który cię zdradzi?” (J 21, 20).
Ponadto motyw przyjaźni Chrystusa ze Świętym Janem został bardzo wcześnie podjęty w teologii oraz ikonografii, co więcej wątek ten został połączony z oblubieńczą symboliką Pieśni nad Pieśniami. Tego typu przedstawienia w średniowieczu pojawiły się w przedstawieniach wizjonerskich kobiet w środkowych regionach Rzeszy, to one swoimi pismami ukierunkowały sposób przedstawiania przyjaźni Mistrza z Ewangelistą. Zakony żeńskie powiązały ten temat z mistyką nupcjalną – (niem. brautmystik) – akcentującej prawdę o Bogu jako Osobie poznawanej przez miłość.