Jego krytyka materialistycznych twierdzeń Karla Vogta znalazła oddźwięk w ostrej (choć rzadko dobrze ocenianej merytorycznie) krytyce, jakiej poglądy jego i całego empiriokrytycyzmu poddał Lenin w dziele Materializm a empiriokrytycyzm, gdzie głównym zarzutem jest zarzut idealizmu.
Także jego znane stwierdzenie, że rozróżnianie pomiędzy rzeczami istniejącymi na zewnątrz umysłu i obrazów w czyimś umyśle stanowi błąd „introjekcji” może przyczynić się do oskarżeń o idealizm. W istocie jednak jest to forma epistemologicznego monizmu, odrzucenie dualizmu percepcji i świata sprowadzonych do kategorii właśnie czystego doświadczenia, co – także poprzez wprowadzenie tzw. praw kojarzenia myślenia – przypomina filozofię Davida Hume’a. W duchu krytyki pojęć wychodzących poza doświadczenie naukę określa nie jako opis „czystego doświadczenia”, ale ekonomiczny opis faktów.
Wywarł znaczny wpływ na filozofię Ernsta Macha i Bera Borochova, a także Williama Jamesa.
Wybrane dzieła Kritik der reinen Erfahrung (1889-1890), 2 tomy
zob.