Po wybuchu powstania walczyła w grupie Rozowskiego na ulicach: Smoczej, Nowolipie i Nowolipki. Po otoczeniu przez Niemców jej grupy na strychu przy ul. Nowolipki 43, dzięki osłonie ze strony Gabrysia Fryszdorfa, powstańcy uciekli. 8 maja 1943 wraz z grupą około 30 bojowców została wyprowadzona kanałami z terenu getta przez Kazika Ratajzera. 10 maja wyszła z kanałów przy ulicy Prostej, skąd została wywieziona podstawioną ciężarówką do lasu w Łomiankach.
Do lipca 1944 walczyła w partyzantce w lasach wyszkowskich. Następnie wróciła do Warszawy, gdzie ukrywała się w mieszkaniu przy ulicy Rakowieckiej 24 wraz z Jankiem Bilakiem i następnie także Pniną Grynszpan i Dowem Szniperem. Po wybuchu powstania warszawskiego właścicielka mieszkania wymówiła im schronienie. Na ulicy zostali złapani przez Niemców i wraz z grupą Polaków zaprowadzeni do siedziby Gestapo w alei Szucha. Pnina i Chana wraz z innymi kobietami zostały zwolnione. We wrześniu 1944 urodziła syna Gabriela.
Po powstaniu opuściła Warszawę wraz z grupą Polaków. Została przyjęta przez polskiego chłopa, któremu powiedziała, że jest wdową po polskim żołnierzu. Po zakończeniu wojny wyjechała do Łodzi. W 1946 wyjechała przez Szwecję do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkała w Nowym Jorku. Przez ponad trzydzieści lat była sekretarką w Żydowskim Instytucie Naukowym (YIVO).