Architektura thumb|left|Widok ogólny na wzgórze katedralne Kościół jest trójnawową bazyliką z transeptem i prezbiterium z ambitem. Korpus nawowy jest czteroprzęsłowy, natomiast chór ma jedno przęsło i zamkniętą trójbocznie absydę. O ile od zewnątrz przeważają wątki romańskie, zarówno w artykulacji elewacji, jak i w strukturze przestrzennej, o tyle wnętrze kościoła jest syntezą elementów romańskich i wczesnogotyckich. Nakryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym, które jest wsparte na służkach przylegających do monumentalnych prostokątnych filarów. Elewacje ścian nawy i prezbiterium są podzielone na cztery kondygnacje. Trzy z nich tworzą rzędy arkad otwierających się do naw bocznych, empor umieszczonych zarówno nad nawami bocznymi, jak i ambitem oraz ciąg triforium złożonym z czterech małych arkad w danym przęśle. Najwyższą kondygnację przepruto oknami. Światło wpada do wnętrza również z okien w nawach bocznych i emporach. Artykulacja ścian jest niemal jednolita, arkady empor korpusu nawowego i powyżej ambitu mają inny podział – w pierwszym przypadku składają się z par mniejszych arkad, w drugim znajdują się po trzy arkady, z jedną większą flankowaną przez dwie mniejsze. Pomimo złożonej struktury architektura wnętrza jest przejrzysta i czytelna, co nadaje jej romańskiej surowości.