Swój sukces zawdzięcza przede wszystkim utworom takim jak: 62. Model do składania, W osiemdziesiąt światów dookoła dnia, Ostatnia runda. Jego najwybitniejszą książką, która stała się symbolem Cortazarowskiej prozy, jest Gra w klasy. Cortázar publikował również dzieła o charakterze politycznym, które w latach siedemdziesiątych miały ogromne znaczenie ze względu na panującą cenzurę. Są to dzieła takie jak: Książka dla Manuela, Dossier Chile: el libro negroM. V. Llosa „La trompeta de deyá”, en: Julio Cortazár.Obras Completas I, Aleaguara, Madrid 1998, s. 15–19..
Ekranizacje Dzieła Cortázara inspirowały wielu reżyserów, m.in. Manuela Antína, Michelangela Antonioniego (Powiększenie) i Luisa Buñuela.
Styl Cortázar należy do grupy pisarzy, którzy wyznaczyli własną ścieżkę jeśli chodzi o styl i zrewolucjonizowali generalny pogląd o literaturze w drugiej połowie XX wieku. W jego prozie uwagę zwraca kunsztowny język, przeplatanie się świata rzeczywistego i fantastycznego, który pojawia się nagle i często w związku z uczuciami bohatera, grami, które sam ze sobą uprawia, wykrzywioną pseudonaturalistyczną konstrukcją świata. Pisał także opowiadania będące zabawami z pogranicza filologii i wyobraźni, zawierające neologizmy (np.