Trasa rozpoczynała się na rondzie Crown Square przy moście Matlock Bridge, kończyła przy ulicy Wellington Street (na końcu ulicy Bank Road), a przystanek znajdował się w połowie drogi przy ulicy Smedley Street, gdzie mieściła się siedziba Smedley’s Hydro (zakład hydroterapii wybudowany przez Johna Smedleya). Projekt tramwaju został opracowany przez Joba Smitha zainspirowanego przez słynne wagony tramwaju linowego z San Francisco, a koszt budowy sięgnął 20 000 funtów. Po jego zbudowaniu okazało się, że porusza się po najbardziej stromej powierzchni ze wszystkich tramwajów na świecie, o nachyleniu 1:5,5 (18%), wznosząc się na wysokość 300 stóp. Opłata wynosiła dwa pensy za jazdę w górę ulicy, a jeden w dół. Tramwaj przestał jeździć w 1927, kiedy kursy przestały być opłacalne z powodu rosnącej popularności samochodów i autobusów. Kolej Stacja kolejowa w Matlock została otwarta na trasie linii Manchester, Buxton, Matlock and Midlands Junction Railway, później Midland, linii pomiędzy Londynem a Manchesterem, obsługiwanej do czasu, kiedy część pomiędzy Matlock a Buxton została zamknięta w 1968 roku w ramach planu zredukowania kosztów utrzymania kolei w Wielkiej Brytanii zwanego Beeching Axe.