spędził w Hiszpanii, przebywał na Ibizie, zwiedził Toledo i Madryt, w 1935 roku powrócił do Hiszpanii z Zygmuntem Menkesem. Członek Związku Zawodowego Artystów Plastyków w Krakowie. Swoje prace wystawiał m.in. w Instytucie Propagandy Sztuki w Warszawie, Genewie i Paryżu.

W latach 1941–1942 przebywał w getcie lwowskim. W 1942 przedostał się do Krakowa, a potem do Warszawy, gdzie ukrywał się pod przybranym nazwiskiem „Stefan Ignacy Samborski”.

Po wojnie, w latach 1946–1949, był profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Gdańsku z siedzibą w Sopocie, gdzie kierował Wydziałem Malarstwa i Architektury, na którym prowadził Pracownię Malarstwa, a także Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (w latach 1949–1950 i 1952–1968).

Malował martwe natury, pejzaże i akty, m.in.: Kobieta przy stole (1960–1961), Liście na fioletowej ścianie (1966) czy Martwa natura (1962).

22 lipca 1968 otrzymał nagrodę państwową II stopniaDziennik Polski, rok XXIV, nr 172 (7599), s. 6..

Do grona jego uczniów należeli Tomasz Żołnierkiewicz i Bogusław Orliński.

Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A35-3-7)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.

Filmy Artek.