Działał na płaszczyźnie branżowej oraz społecznie. Przed 1914 był członkiem zarządu oddziału Towarzystwa Pomocy Przemysłowej w Rymanowie. Był wiceprzewodniczącym (1921) i przewodniczącym Związku Lekarzy Okręgowych Małopolski (1923-1939), był inicjatorem, współzałożycielem i długoletnim przewodniczącym Zarządu Kółek Rolniczych (1919-1949), przewodniczył Zarządowi Towarzystwa Zaliczkowego (1900-1939), był inicjatorem, współzałożycielem i prezesem gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Rymanowie (1907-1949), prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej (1895-1919). W okresie II Rzeczypospolitej należał do Stronnictwa Narodowego. W latach 30. był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej.
Był oficerem armii Austro-Węgier w stopniu kapitana. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Był wybierany radnym miejskim Rymanowa. Po wybuchu II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej 1939-1945 działał jako lekarz polskiego podziemia.
19 grudnia 1958 obchodził 70-lecie uzyskania dyplomu doktora i pozostawał wówczas nadał praktykującym lekarzem. Został odznaczony wieloma odznaczeniami za pracę społeczną. Radni miasta Rymanowa nazwali ulicę, przy której mieszkał, jego imieniem.