W ZSRR w 1963 roku postanowiono wybudowanie czterech Wostoków bez przekazywania zapowiedzi o ewentualnych misjach. W zakładach projektowych stwierdzono, że dobrym pomysłem będzie przedłużenie działania systemów podtrzymywania życia. W ten sposób misja mogłaby osiągnąć czas trwania powyżej dziesięciu dni w stosunku do dotychczasowych ośmiu.
Zamontowano dodatkowy silnik hamujący na paliwo stałe o masie 145 kg. Służył on do celów rezerwowych. Powodem jego montażu było konieczne podwyższenie wysokości orbity. Zrezygnowano z systemu katapultowania załogi statku przy powrotach na Ziemię i zastąpiono systemem spadochronowym, który wyhamowywał cały pojazd do prędkości 1,5 m/s. Według harmonogramu w pierwszym locie miały wysłane zostać zwierzęta na orbitę na okres około 10 dni aby trzy kolejne loty były misjami załogowymi. We wrześniu 1963 roku wybrani zostali kosmonauci, którzy mieli dokonać lotów. Byli to: Paweł Bielajew, Jewgienij Chrunow, Wiktor Gorbatko, Władimir Komarow, Aleksiej Leonow, Gieorgij Szonin, Borys Wołynow i Dmitrij Zaikin. Zmiana grafiku dokonana przez dowództwo Sił Powietrznych ZSRR zmieniła harmonogramie, że pierwszy lot ludzi miał być ośmiodniowy, a ostatnie dwa loty miały nastąpić grupowo i być o długości dziesięciu dni co ostatecznie dało by podwójny rekord długości czasu w komosie.