.. Podejmowane są także próby doprecyzowania znaczenia terminu. W szczególności Liu Shuxian proponuje, by zawęzić jego stosowanie do myślicieli okresu Song do Ming, uznając za ostatniego przedstawiciela szkoły Huang Zongxi (1610 – 1695). Wszystkich tych myślicieli łączy bowiem uznawanie zasady „tian-dao-xing-ming-xiang-guan-tong” (天道性命相貫通) „Wzajemnego Powiązania pomiędzy Drogą Nieba a ludzką naturą i przeznaczeniem”, podczas gdy tacy filozofowie okresu Qing jak Yan Yuan (1635–1704) i Dai Zhen (1723–77) porzucili tę zasadę i przeszli do poglądu całkowicie naturalistycznego.
Początki i źródła neokonfucjanizmu Tradycyjnie powstanie neokonfucjanizmu jest postrzegane jako reakcja konfucjańskich uczonych na dominację myśli buddyjskiej. W połowie VIII wieku cesarstwo Tang (618 – 907) zaczęło się pogrążać w coraz głębszym kryzysie i Han Yu (768 – 824) jego przyczyn zaczął szukać w buddyzmie, który jego zdaniem osłabił Chiny umożliwiając inwazję obcym najeźdźcom. Postulował on by Chińczycy pozbyli się obcych wpływów i powrócili do swoich prawdziwych korzeni, to jest Konfucjusza (trad. 551 – 479 p.n.e.) i reprezentowanej przez niego, idealizowanej przez Han Yu dawnej kultury. Według Han Yu bowiem zarówno taoizm, jak i buddyzm były zbyt oderwane od świata by dostarczyć wskazówek co do życia w ziemskiej rzeczywistości.