Neokonfucjanizm – termin używany w odniesieniu do rodzaju konfucjanizmu, którego kształtowanie się przypada na okres panowania dynastii Song (960 – 1279) i Ming (1368–1644). Szkoła dominowała w Chinach do dynastii Qing włącznie (1644 – 1911), dokładny zakres jest jednak współcześnie przedmiotem kontrowersji.
Pojęcie Termin „neokonfucjanizm” powstał wśród uczonych europejskich w celu wyróżnienia konfucjanizmu dominującego w Chinach od czasów dynastii Song. Początków neokonfucjanizmu szuka się wśród filozofów późnej epoki Tang, takich jak Han Yu (768 – 824) i Li Ao (zm. ok. 844), którzy postulowali powrót do „pierwotnego” konfucjanizmu, nieskażonego przez wpływy taoizmu i buddyzmu. Dojrzałość neokonfucjanizm osiągnął w epoce Song, kiedy ukształtowały się jego dwie główne szkoły – szkoła zasad i szkoła umysłu. Najważniejszymi przedstawicielami pierwszej byli Cheng Yi (1033 – 1107) i Zhu Xi (1130 – 1200), zaś drugiej Lu Jiuyuan (1139 – 1193) i Wang Yangming (1472 – 1529). Zgodnie z nauczaniem szkoły zasad wszystkie rzeczy we wszechświecie składają się z zasady (li) i siły materialnej (qi), ponad którymi istnieje Najwyższa Granica złożona z sumy wszystkich zasad we wszechświecie.