Ich użyteczność pozostaje przedmiotem badań.
Naczynia wieńcowe mogą wytwarzać również anastomozy z innymi tętnicami w obszarze klatki piersiowej poprzez tętnice osierdzia i naczynia naczyń (vasa vasorum) łączących serce z krążeniem systemowym oraz płucnym. Również w tym wypadku użyteczność takich rozwiązań w razie zatorów różni się zależnie od rozpatrywanego przypadku.
Podobna sytuacja, tyle że na większą skalę, istnieje pomiędzy naczyniami żylnymi. Nie tylko przylegające żyły wytwarzają zespolenia między sobą, ale także może istnieć komunikacja między dopływami zatoki wieńcowej i żyłami przednimi serca. Połączenia pozasercowe prowadzą przez naczynia naczyń żył, dochodzących do narządu.
Anastomozy tętniczo-żylne Bezpośrednie zespolenia między tętnicami i żyłami mogą przybierać formę krótkich, prostych naczyń lub kłębków naczyniowych (narządów Hoyera-Grossera) – w obu wypadkach z pominięciem sieci naczyń włosowatych. Anastomozy te służą precyzyjnej regulacji przepływu krwi przez narządy, których poziom metabolizmu zmienia się w czasie;