Saksonia miała dość rozbudowaną sieć dyplomatyczną już w XVI wieku. Obok sejmów Rzeszy, najważniejszym dla Sasów miejscem uprawiania polityki zagranicznej był dwór wiedeński. W przeciwieństwie do Brandenburgii (późniejszego Królestwa Prus), Saksonia budowała swą politykę zagraniczną na sojuszu z cesarzem i Austrią, mimo iż reformacja uczyniła z Elektoratu Saksonii kraj luterański, to związki z Austrią prowadziły do tego, że Saksonia miała możliwość, jako państwo dość tolerancyjne religijnie, wchodzenia w związki dynastyczne z państwami zarówno katolickimi, jak i protestanckimi. Ta tendencja wzmocniła się w czasie unii z Polską (1697-1763).
Trzykrotnie w swym samodzielnym istnieniu Saksonia zwróciła się przeciw Austrii: za czasów reformacji, gdy poparła Lutra; w czasie wojny o sukcesję austriacką (1741-1748) i w latach 1806–1813, gdy poparła Napoleona. Poza tym była sojusznikiem cesarza i szukała u niego ochrony przed ambicjami Prus, co rzeczywiście zapobiegło aneksji kraju w l. 1815 i 1866.