W ciągu następnych 15 lat wydał kilka tomów poezji i powieści. Pierwsze sukcesy i uznanie przyszły jednak dopiero w 1974, kiedy to otrzymał Nagrodę Państwową w Kolumbii. Od tego momentu jego autorytet ciągle rośnie. Otrzymał wiele nagród, jest uważany za największego pisarza kolumbijskiego obok Garcii Marqueza. Międzynarodową sławę przyniosła mu powieść La Nieve del Almirante (1986). Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków, jedna Ilona przychodzi z deszczem – na j. polski.

Dwie jego powieści doczekały się ekranizacji: La mansión de Araucaima, Kolumbia (1986), reż. Carlos Mayolo. Ilona przychodzi z deszczem, Kolumbia-Włochy-Hiszpania (1996), reż. Sergio Cabrera.

Został wyróżniony wieloma ważnymi nagrodami literackimi, m.in. Księcia Asturii, Cervantesa i Neustadt. Od 1988 jest doktorem honoris causa kolumbijskiego Uniwersytetu del Valle. W 2001 otrzymał tytuł honorowego obywatela Kadyksu, skąd wywodzi się jego ród. Ponadto w 2005 jego imieniem została nazwana Biblioteka Instytutu Cervantesa w Stambule.

Był trzy razy żonaty. Miał czwórkę dzieci (trójkę z pierwszego i jedno z drugiego małżeństwa).