W tym czasie był współpracownikiem Amadeo przy budowie kompleksu klasztornego Certosa di Pavia. Przy budowie Katedry w Mediolanie, począwszy od 1502 r. pracował z nim jako pomocnik architekta Gerolamo Della Porta, który od 1512 r. był również pomocnikiem Amadeo. Styl architektoniczny Solariego wykazuje wpływ Bramantego. Pracował w Lombardii i Rzymie.
Dzieła: grobowce Lodovica il Moro i Beatrice d'Este w Certosie pawijskiej (1498), kościół S. Maria della Passione w Mediolanie (1530).
Bibliografia G. Agosti, La fama di Cristoforo Solari, w: "Prospettiva", 46.1986, ss. 57-65. C. L. Frommel, Il progetto del Louvre per la Chiesa dei Fogliani e l'architettura di Cristoforo Solari, w: Quaderno di studi sull'arte lombarda dai Visconti agli Sforza: per gli 80 anni di Gian Alberto Dell'Acqua, Milano 1990, ss. 52-63. S. Zanuso, Cristoforo Solari tra Milano e Venezia, w: "Nuovi studi", 5, 2000 (2001) n. 8, ss. 17-33.
Kategoria:Włoscy rzeźbiarze Kategoria:Włoscy architekci Kategoria:Urodzeni w 1460 Kategoria:Zmarli w 1527