W 1782 osiadł w Krakowie i został wykładowcą malarstwa na uczelni jagiellońskiej (zwanej wówczas Szkołą Główną Koronną), do 1795 ucząc rysunku w Kolegium Nowodworskiego (udzielał również prywatnych lekcji malarstwa) i angażując się w reformę szkolnictwa artystycznego.
Był twórcą stosunkowo wszechstronnym; poza olejnymi portretami tworzył obrazy o tematyce religijnej i historycznej (m.in. Św. Augustyn i Hieronim na puszczy w katedrze na Wawelu), a nawet mitologicznej. W stylistyce wzorował się na sztuce włoskiej, opierając się na sporządzonych szkicach własnych oraz wzornikach, co sprawiło, że jego formalnie poprawnie kompozycje nie wykazują cech indywidualności, choć wyróżniają się wśród ówczesnego konserwatyzmu malarstwa krakowskiego.
Malował też gwasze i wykonywał polichromie w domach prywatnych, ozdabiając nimi budynki krakowskie, m.in. dom własny przy Placu Szczepańskim (niezachowany) czy Pałac „Pod Krzysztofory”. Jego obrazy i szkice znajdują się obecnie m.in. w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.
Będąc również ebenistą, stosował w swych meblach rozwiązania zbliżone do techniki Boulle'a. Wykonał m.in.