Reputacja filozoficzna Bradleya obniżyła się jednak po jego śmierci. Brytyjski idealizm był atakowany przez George’a Edwarda Moore’a oraz Bertranda Russella. Powszechnie znana jest też krytyka Alfreda Jules’a Ayera zawarta w Language, Truth and Logic. Zarzuca on Bradleyowi wygłaszanie sądów niespełniających wymagań weryfikowalności.
Filozofia Bradley odrzucił utylitarystyczne i empirystyczne tendencje panujące w filozofii angielskiej reprezentowane przez Johna Locke'a, Davida Hume’a i Johna Stuarta Milla. Bradley był czołowym przedstawicielem szkoły filozoficznej znanej jako angielski idealizm absolutny, inspirowanej silnie przez Immanuela Kanta, Johanna Fichtego, Friedricha Schellinga i G. W. F. Hegla, choć Bradley starał się bagatelizować znaczenie tych wpływów. Myśl Bradleya bywa niekiedy porównywana z filozofią Adiego Śankary.
Jedną z cech charakterystycznych metod Bradleya jest technika ukazywania wieloznaczności w języku, szczególnie zaś w pojedynczych słowach. Metodę tę postrzegać można jako antycypację późniejszych osiągnięć w filozofii języka. Sformułował też koherencyjną koncepcję prawdy