W 1935 wydał swoją pierwszą książkę, Orpheus and Greek Religion, traktującą o orfizmie. Powstała ona na fali zainteresowania orfizmem po wydaniu przez Otto Kerna dzieła Orphicorum fragmenta (1922), która na tle tego entuzjazmu odznaczała się wyważeniem oceny znaczenia orfików dla kultury greckiej. Kolejnym jego dziełem było wydanie i przekład dzieła Arystotelesa O niebie (w serii Loeb) – stawiał przy tym wbrew Wernerowi Jaegerowi tezę, że Arystoteles do końca życia podzielał Platońskie przekonanie o boskości ciał niebieskich.
W związku z pełnionymi w uniwersytecie funkcjami administracyjnymi doprowadził do tego, że nie odbył się planowany w Cambridge masowy wiec zwolenników Oswalda Mosleya. W czasie drugiej wojny światowej pracował w wywiadzie – w Londynie, St Albans, a od 1943 w Stambule, gdzie przydatna była jego znajomość języka tureckiego. W 1946 powrócił do wykładów, pełniąc różnorodne funkcje akademickie.
W latach 1950 wydał The Greek Philosophers from Thales to Aristotle, dzieło o charakterze podręcznikowym, i The Greeks and their Gods, pracę koncentrującą się zwłaszcza na relacji między śmiertelnikami a nieśmiertelnymi bogami w religii greckiej.