oraz z globalną pandemią COVID-19 w latach 2020–2021.

Rządy Merkel były powszechnie postrzegane jako skuteczne w kontekście utrzymania stabilności gospodarczej oraz pozycji Niemiec jako kluczowego aktora w Unii Europejskiej. Zarządzanie budżetem państwa w okresie charakteryzowało się konsekwentnym dążeniem do stabilności fiskalnej oraz redukcji zadłużenia publicznego.

Styl przywództwa Merkel bywa najczęściej klasyfikowany jako konsensualnyH. Wagner, Die neue deutsche Aussenpolitik der neuen Kanzlerin Angela Merkel, „Krakowskie Studia Międzynarodowe” 2006, s. 52–55.. W przeciwieństwie do modelu przywództwa opartego na charyzmie, reprezentowanego m.in. przez jej poprzednika Gerharda Schrödera, liderka chadecji konsekwentnie unikała wielkich narracji ideowych oraz radykalnych reform, preferując działania oparte na wprowadzaniu stopniowych zmian. Tego rodzaju strategia przyczyniła się do utrzymania stabilności polityczno-gospodarczej Niemiec, które w okresie jej rządów umocniły swoją pozycję jako kluczowego aktora gospodarczego w Europie. Jednakże w literaturze krytycznej pojawiają się głosy podkreślające ograniczenia tego modelu przywództwa. Zwraca się uwagę na deficyt długofalowej strategii oraz na reaktywny charakter podejmowanych decyzji.