Bitwa pod Lachowcami – starcie zbrojne, które miało miejsce 12 kwietnia 1709 podczas III wojny północnej. Hetman wielki litewski Jan Kazimierz Sapieha (nominowany przez Leszczyńskiego) odniósł zwycięstwo nad hetmanem litewskim Grzegorzem Ogińskim sprzyjającym carowi Piotrowi i współdziałającym z gen. Henrykiem Goltzem w ofensywie na LwówPamiętniki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego (1666-1721), wydał i opatrzył przypisami J. Bartoszewicz, Warszawa 1862, s. 143-144..
thumb|Lachowce na widoku N.Ordy z 2 poł. XIX wieku
Bitwa była prologiem przed starciami pod Nakwaszą (23 maja) i Beresteczkiem, wszystko to elementy mocno defensywnej postawy obydwu dowódców i Potockiego i Sapiehy.
Okoliczności bitwy W owym okresie Sieniawski postanowił uderzyć na wojska Leszczyńskiego znajdujące się w Wielkopolsce, a będące bazą dla Szwedów na Ukrainie. Plan zakładał okrążenie, uderzenie wojsk Sieniawskiego z Małopolski, Sasów z zachodu, Rybińskiego z północy i Rosjan ze wschodu (korpus pomocniczy Goltza). Plan spalił na panewce ze względu na opieszałość i Rosjan i Augusta. Leszczyński przedarł się na Wołyń, następnie na Pokucie, jednocześnie wydając Sapieże rozkaz uderzenia wyprzedzającego na Sieniawskiego. Sapieha zignorował rozkaz, swoje siły rozczłonkował zostawiając pokaźną armią na Litwie, a z resztą pozostał na Wołyniu.