Historia Pierwotnie w okolicy tej istniała arabska wieś Ar-Rihanija. Po I wojnie światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, który w 1921 roku utworzyli Brytyjski Mandat Palestyny. Umożliwiło to rozwój osadnictwa żydowskiego w Palestynie. W latach 30. XX wieku żydowskie organizacje syjonistyczne zaczęły wykupywać grunty na Wyżynie Manassesa. W takich okolicznościach w 1944 roku został założony moszaw En ha-Emek, który później przekształcono w wieś komunalną.
Grupa założycielska powstała w latach 30. XX wieku i składała się z żydowskich imigrantów z Kurdystanu. Agencja Żydowska wybrała dla nich teren pośrodku Wadi Milk, w którym w owym czasie nie było jeszcze żadnej osady żydowskiej. Przy wlocie do Wadi Milk od strony Doliny Jezreel istniała od 1935 roku moszawa Jokne’am, obok rok później powstał kibuc Ha-Zore’a. W 1937 roku w środkowej części Wyżyny Manassesa utworzono kibuc En ha-Szofet, w 1939 roku w jego sąsiedztwie powstała Dalijja, a w 1941 roku Ramat ha-Szofet. Dla osadnictwa żydowskiego całkowicie niedostępnymi pozostawały Wadi Ara i Wadi Milka, którymi przebiegały strategicznie ważne drogi łączące równinę przybrzeżną z Galileą. Podczas II wojny światowej Brytyjczycy wzmocnili współpracę z żydowską organizacją paramilitarną Hagana, dzięki czemu wzmocniła ona swoje siły na północy.