Historia W następstwie śmierci 6 milionów Żydów podczas Holocaustu w samym środku chrześcijańskiej Europy, w latach 50. XX wieku narodził się ruch chrześcijan, którzy byli głęboko wstrząśnięci tymi wydarzeniami i starali się odbudować stosunki chrześcijańsko-żydowskie. Ruch ten odrzucał konwersję Żydów na chrześcijaństwo, poszukując dróg dialogu między religiami i kulturami. Niektórzy z tych aktywistów wysunęli w swoich kościołach w Niemczech, Holandii, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych propozycję utworzenia w Izraelu chrześcijańskiej osady rolniczej, która mogłaby stać się ośrodkiem budowania więzi wzajemnego poszanowania. W listopadzie 1960 roku dr Johan Pilon i Jacob Bernath spotkali się ówczesnym ministrem finansów Lewi Eszkolem (późniejszym premierem). Poparł on ten projekt i zachęcił Dawida Ben Guriona oraz Goldę Meir do jego akceptacji. Projekt założenie chrześcijańskiej wsi w Ziemi Izraela budził dużo kontrowersji, zwłaszcza w środowiskach religijnych, które obawiały się, że taka osada bardzo szybko przekształci się w ośrodek nawracania Żydów na chrześcijaństwo. Uzyskano jednak wyraźne zapewnienia, że mieszkańcy wsi nie będą angażować się w działalność misyjną. Doprowadziło to do zakupu w 1962 roku 250 akrów ziemi od druzyjskiego szejka Galilei.