W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków. W kolejnych latach żydowskie organizacje syjonistyczne wykupywały tutejsze grunty od arabskich właścicieli. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie w 1948 roku w okolicy stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. W dniu 27 marca 1948 roku żydowska organizacja paramilitarna Hagana wysłała konwój w celu wzmocnienia obrony oblężonego kibucu Jechi’am. Wpadł on jednak w zasadzkę przy wiosce al-Kabri, i został rozbity (zginęło 47 żydowskich bojowników). Podczas I wojny izraelsko-arabskiej Izraelczycy w dniu 21 maja 1948 roku opanowali wioskę al-Kabri. Wszystkich jej mieszkańców wysiedlono, a następnie wyburzono domy.
Współczesny kibuc został założony w 1949 roku. Założycielami było około 100 mieszkańców ewakuowanego kibucu Bet ha-Arawa znad Morza Martwego. Zostali oni podczas wojny ewakuowani do kibucu Szefajim, a następnie podzieleni na dwie grupy. Jedna utworzyła kibuc Geszer ha-Ziw, a druga kibuc Kabri. W latach 90.