Jechi’am był członkiem kompanii szturmowej Palmach i zginął w nocy z 16 na 17 czerwca 1946 roku podczas operacji wysadzania mostów. Kobiety i dzieci pozostawiono w tym pierwszym najtrudniejszym okresie w Kirjat Haim, a mężczyźni mieszkali w prowizorycznych warunkach na terenie na wpół zburzonego zamku krzyżowców. Cierpieli od niedostatku wody i ciężkiej pracy fizycznej. Po miesiącu czasu, 20 osadników zachorowało na malarię. Ich życie uratowano dzięki zastrzykom penicyliny. Kibuc był odcięty od pozostałej społeczności żydowskiej i łączność utrzymywano głównie przy pomocy sygnałów świetlnych nadawanych z ruin zamku na wzgórzu. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie w 1948 roku w okolicy stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Kibuc Jechi’am był wówczas oblężony i całkowicie odcięty od pozostałej części żydowskiej społeczności w Mandacie Palestyny. W dniu 20 stycznia 1948 roku siły ponad 400 Arabów zaatakowały kibuc. W bitwie o Jechi’am zginęło 8 obrońców. W dniu 27 marca 1948 roku żydowska organizacja paramilitarna Hagana wysłała konwój w celu wzmocnienia obrony kibucu. Wpadł on jednak w zasadzkę i został rozbity (zginęło 47 żydowskich bojowników).